Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

Οικουμενικός Πατριάρχης: Έναντι των όποιων αμφισβητήσεων των δικαίων και προνομίων του Οικουμενικού Θρόνου προβάλλουμε την καθαγιασμένη πράξη, τάξη και παράδοση της Ορθοδοξίας


Λαμπρός εορτασμός της Κυριακής της Ορθοδοξίας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε ανάμνηση του τέλους της εικονομαχίας και της οριστικής αναστήλωσης των Ιερών Εικόνων το 843 μ.Χ..
Χειροτονία νέου κληρικού

Με κάθε ιεροπρέπεια και σύμφωνα με την από αιώνων διαμορφωμένη παράδοση εορτάσθηκε σήμερα, 17 Μαρτίου, στην Ιερά Καθέδρα της Πρωτοθρόνου Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, η Κυριακή της Ορθοδοξίας.


Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, συμπαραστατούμενος από τους Μητροπολίτες Γέροντα Πριγκηποννήσων Δημήτριο, Γερμανίας Αυγουστίνο, Τρανουπόλεως Γερμανό, Τορόντο Σωτήριο, Ανέων Μακάριο,
Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Ευγένιο, Γάνου και Χώρας Αμφιλόχιο, Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνό, Κώου και Νισύρου Ναθαναήλ, Σιγκαπούρης Κωνσταντίνο και Σύμης Χρυσόστομο.Κατά τη διάρκειά της,  ο Παναγιώτατοςχειροτόνησε στο βαθμό του διακόνου τον υποδιάκονο Δημήτριο Νικηφόρο, νομικό και θεολόγο, δίνοντας του το όνομα Αέτιος.  

Στην ομιλία του, πριν από τη χειροτονία του νέου κληρικού, ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπογράμμισε την τιμή και τη μεγάλη ευθύνη με τις οποίες συνδέεται η ένταξή του στον Ιερό Κλήρο της Μητρός Εκκλησίας και τη σπουδαιότητα που θα έχει για τη διακονία του η ειδίκευσή του στο Κανονικό Δίκαιο.

«Τούτο σημαίνει ότι θα είσαι πάντοτε κατά την εκκλησιαστικήν πορείαν σου υπέρμαχος των δικαίων και των προνομίων του πανσέπτου Οικουμενικού Θρόνου, λίαν επικαίρων σήμερον ότε ταύτα αμφισβητούνται ματαίως με καθαρώς κοσμικά κριτήρια. Έναντι τούτων ημείς προβάλλομεν την καθηγιασμένηνπράξιν και τάξιν καιπαράδοσιν της Ορθοδοξίας που είναι βράχος αμετακίνητος επί του οποίου θραύονται τα εγειρόμενα κύματα φιλοδοξίας και σκοπιμοτήτων, με σκοπό να πλήξουν το ιερόν και απαραβίαστονπροβάδισμα της προκαθημένης της αγάπης και της διακονίας Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Θα έχεις ως πρότυπον και παράδειγμα διά την υπεράσπισιν του Θρόνου τούτου τον αρχιδιάκονον Κωνσταντινουπόλεως Αέτιον, με το όνομα του οποίου θα τιμάσαι από της σήμερον».

Στην αντιφώνηση του ο νέος κληρικός διαβεβαίωσε τον Παναγιώτατο για την απόλυτη αφοσίωσή του προς τη Μητέρα Εκκλησία.

«Φορεύς και λειτουργός της αγίας παραδόσεως της «αρχούσης και πασχούσης» Μεγάλης Εκκλησίας καλούμαι να καταστώ, εντασσόμενος σήμερον εις την ΠατριαρχικήνΑυλήν. Παναγιώτατε Δέσποτα, κατά τα εικοσιεπτά και πλέον έτη της ευκλεούς Πατριαρχίας Σας, είχατε την ευλογίαν να αναδείξετε πολλούς νέους
κληρικούς. Όλοι είναι πνευματικά τέκνα Σας και δι᾽ όλους Σείς είσθε ο Πατήρ. Ως κατά πνεύμα τέκνον της ΥμετέραςΠαναγιότητος, στρέφομαι προς Υμάς, θαρρών επί την πατρικήν Σας αγάπην και Σας διαβεβαιώ ότι κύριος σκοπός της ζωής μου θα είναι η απροϋπόθετος και αφοσιωμένη διακονία της ΥμετέραςΠαναγιότητος και ο νικηφόρος και καλλίνικος αγών διά τα δίκαια του Οικουμενικού Θρόνου, ακολουθώνπιστώς το παράδειγμα του Αρχιδιακόνου Αετίου. Αμήν. Γένοιτο!»

Τον πανηγυρικό λόγο της ημέρας εκφώνησε ο Μητροπολίτης Λαοδικείας Θεοδώρητος:

«Οι τα θεία καλώς διαταξάμενοιθεοκήρυκες Πατέρες, ώρισαν, τη πρώτη Κυριακή των Νηστειών, να εορτάζωμεν τον θρίαμβον της Ορθοδοξίας, την ανάμνησιν δηλονότι της Αναστηλώσεως των αγίων και σεπτών Εικόνων, γενομένης το έτος 843, παρά των αειμνήστων αυτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ και της μητρός αυτού Θεοδώρας, επί της πατριαρχίας του αγίου και ομολογητούΜεθοδίου Κωνσταντινουπόλεως.
Τιμώμεν σήμερον τους μεγάλους ομολογητάς της πίστεως, τους ποιμένας της Εκκλησίας, Αρχιερείς, Πρεσβυτέρους και Διακόνους, μαζί με τους μοναχούς και λαικούς, οι οποίοι ωρθοτόμησαν τον λόγον της αληθείας, θυσιάζοντες, πολλάκις, ακόμη και την ζωήν των.
Η υπεράσπισις της ορθοδόξου πίστεως παρακολουθεί την μαρτυρικήνπορείαν της Εκκλησίας, η οποία αφιέρωσε μέγα μέρος του ιστορικού χρόνου και του δυναμισμού της, διά να διαφυλάξη αυτήν ακριβώς την γνησιότητα και την αλήθειαν της πίστεως.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός υπήρξεν ο μέγας υπερασπιστής και πρόμαχος της Ορθοδοξίας κατά την εποχήν των εικονομαχικών ερίδων.  Διά δε του περιφήμου έργου του «Περί των Εικόνων», αλλά και διά του ετέρου «Έκδοσις Ακριβής Ορθοδόξου Πίστεως», το οποίον αποτελεί σύνοψιν της θεολογίας και εμπειρίας των Οικουμενικών Συνόδων και σηματοδοτεί το τέλος μιάς μακράς περιόδου διαμορφώσεως του χριστολογικού δόγματος της Εκκλησίας, συνέβαλε τα μέγιστα αφ’ ενός εις την κραταίωσιν της αληθούς πίστεως
περί του θεανδρικού προσώπου του Κυρίου και αφ’ ετέρου εις την ανόθευτον παράδοσιν αυτής εις ταςεπερχομένας των πιστών γενεάς».

Ο Μητροπολίτης Λαοδικείας, σε άλλο σημείο της ομιλίας του, επεσήμανε τον ρόλο και τη διαχρονική προσφορά της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.

«ΕντηΠόλει ταύτη, τη βασιλίδιτων πόλεων, ωςενάλλω παραδείσω, ελήφθη η οριστική απόφασιςδιάτην αναστήλωσιντων αγίωνΕικόνων.
Η ΜεγάλητουΧριστούΕκκλησία κατέβαλεηρωικάς προσπαθείας διάτηνδιαμόρφωσιντουχριστιανικούδόγματος και εχρησιμοποίησετο «πρωτείοντιμής», ως πρωτείονευθύνης και διακονίας διάτηνενότητα, τηνδιαφύλαξιντηςορθής πίστεως και της κανονικήςτάξεωςτηςΕκκλησίας.
ΤοΟικουμενικόν Πατριαρχείον, ως ο πρώτοςθρόνοςτηςΟρθοδοξίας, ήσκησετηνεκκλησιαστικήντου αυθεντίαν ειςτο πλαίσιοντης κανονικής παραδόσεως και τηςσυνοδικήςτου αυτοσυνειδησίας.
Η καθημαγμένη και αγιοστόλιστοςΜήτηρΕκκλησία διακονεί επί αιώνας, με πιστότητα και αφοσίωσιν, το πλήρωμα τηςΕκκλησίας, πρωτοστατούσα ειςέργα θυσιαστικής αγάπης και ιεραποστολικήςδράσεως.Συνεχίζειδε να υπηρετήμε υπευθυνότητα και αυταπάρνησιν τας ανάγκας των κατάτόπουςορθοδόξωνΕκκλησιών, διαλεγομένη προθύμωςμεθ’ όλουτουχριστιανικούκόσμου και καταθέτουσα την αυθεντικήν μαρτυρίαν της περίτηςορθοδόξου πίστεως και ζωής.
Η εμπειρία τωννεωτέρωνχρόνωνμε τας δικαιοδοσιακάςδιεκδικήσεις απέδειξετονσημαντικόνρόλοντουΟικουμενικού Πατριαρχείου, αναφορικώςμετην προαγωγήντωνΔιορθοδόξων και Διαχριστιανικώνσχέσεων.
Η σύγκλησις και η λειτουργία των Πανορθοδόξων και Προσυνοδικώνδιασκέψεων, και ιδιαιτέρωςτηςΑγίας και Μεγάλης, προτριετίας, ενΚρήτησυγκροτηθείσηςΣυνόδου, προβάλλουσιτην υπεύθυνονδιακονίαν τηςΜεγάληςΕκκλησίας τωντουΧριστού πενήτων.
Διάτωνσυντονιστικών αρμοδιοτήτωντουΟικουμενικού Πατριαρχείου επιτυγχάνεται η διασφάλισιςτων αρμονικώνσχέσεωντων κατάτόπουςορθοδόξωνΕκκλησιών, εντόςτωνορίωντηςορθοδόξου παραδόσεως και πνευματικότητος.
Ο Οικουμενικόςθρόνοςήσκησε και ασκεί πάντοτετο πρωτείοντιμής και διακονίας μεσύνεσιν και ευθύνην, ως ακοίμητοςφρουρός και άγγελος αγαθός, έχωνωςκριτήριοντην μακραίωνα ορθόδοξον αυτοσυνειδησίαν και τηνεκκλησιαστικήν πατερικήν παράδοσιν και ευταξίαν.
Όμως, δενδύναμαι, κατάτηνιεράν ταύτηνστιγμήν, να μη αναφερθώ αξιοχρέωςειςτηνθυσιαστικήνδιακονίαν της Α.Θ.Π.τουΟικουμενικού Πατριάρχουκ.κ. Βαρθολομαίου, ο οποίοςμετηνδυναμικήν  προσωπικότητα και τηνλιπαράνθεολογικήν και κανονικήν κατάρτισίντου, στηρίζει, χάριτιθεία, τηνδιορθόδοξον αποστολήντουΟικουμενικού Πατριαρχείου και ταυτοχρόνως παραμένει ο σύνδεσμοςτων αδελφώνΟρθοδόξωνΕκκλησιών.
Συνεπεία τούτου, με αίσθησινβαθείας  ευθύνης και αποστολικήςτόλμης, ο δραστήριος και οραματιστής Πατριάρχης μας παρεχώρησε προσφάτωςτονΤόμοντηςΑυτοκεφαλίας
ειςτηνΕκκλησίαν τηςΟυκρανίας, ώστε να δώσητηνενδεδειγμένην και πλέον πρόσφορονλύσινειςτοχρονίζονεκκλησιαστικόν πρόβλημα τηςενλόγωχώρας».

Εκκλησιάστηκαν οι Μητροπολίτες Γέρων Νικαίας Κωνσταντίνος, Μύρων Χρυσόστομος, Iκονίου Θεόληπτος, Προύσης Ελπιδοφόρος, ο Αρχιεπίσκοπος Ανθηδώνος Νεκτάριος, Επίτροπος του Παναγίου Τάφου στην Πόλη, ο ΑρχιεπίσκοποςΤελμησσού Ιώβ και ο ΕπίσκοποςΧριστουπόλεως Μακάριος. Επίσης, ο Υφυπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Μάρκος Μπόλαρης, ως εκπρόσωπος της Ελληνικής Κυβερνήσεως, ο Πρέσβης της Ελλάδος στην Άγκυρα, Πέτρος Μαυροειδής, οι Γενικοί Προξενοι της Ελλάδος και της Ουκρανίας στην Πόλη, κυρία ΤζωρτζίναΣουλτανοπούλου και κ.OleksandrGaman, Άρχοντες Οφφικιάλιοι του Οικουμενικού Θρόνου, οι γονείς και η οικογένεια του νέου κληρικού, Καθηγητές και μαθητές από τα ομογενειακά σχολεία της Πόλης, και πλήθος προσκυνητών.

Μετά την απόλυση ο Οικουμενικός Πατριάρχης, με τους Αρχιερείς που συλλειτούργησαν μαζί του, τέλεσαν το καθιερωμένο Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών όλων «των υπέρ της Ορθοδόξου ημών πίστεως αγωνισαμένων και τελειωθέντων εν αυτή».

Ακολούθησε η λιτανευτική πομπή των Ιερών Εικόνων κατά την οποία ο Οικουμενικός Πατριάρχης ευλόγησε τον πιστό λαό από τον εξώστη του Πατριαρχικού Οίκου.







Ακολουθεί το πλήρες κείμενο του Κηρύγματος του Σεβ. Μητροπολίτου ΛαοδικείαςΘεοδωρήτου.




Ομιλία
Συντεθείσα και εκφωνηθείσα
εν τω ΠανσέπτωΠατριαρχικώΝαώ
του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου
κατά την Κυριακήν της Ορθοδοξίας,
τη ΙΖ΄ Μαρτίου σ.ε., ΒΙΘ΄,
υπό του Μητροπολίτου Λαοδικείας
Θεοδωρήτου

Ην και ευλαβώς αφιεροί ο πονήσας
τη Α.Θ.Π., τω Αρχιεπισκόπω
Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και
Οικουμενικώ Πατριάρχη
κ.κ. Βαρθολομαίω,
ως ελάχιστον τεκμήριον τιμής, ευγνωμοσύνης
αγάπης και ολοθύμου αφοσιώσεως.


«Ημέρα χαρμόσυνος και ευφροσύνης ανάπλεωςπεφανέρωται σήμερον∙ φαιδρότης δογμάτων γαρ των αληθεστάτων, αστράπτει και λάμπει η Εκκλησία του Χριστού, κεκοσμημένηαναστηλώσεσιν εικόνων των αγίων νυν, εκτυπωμάτων και λάμψεσι∙ και ομόνοια γίνεται των πιστών θεοβράβευτος».
                                                            (Ακολ. Όρθρου Κυριακής Ορθοδοξίας).

Παναγιώτατε Δέσποτα
Σεπτή των Ιεραρχών χορεία,
Ευσεβές της Εκκλησίας πλήρωμα,
Οι τα θεία καλώς διαταξάμενοιθεοκήρυκες Πατέρες, ώρισαν, τη πρώτη Κυριακή των Νηστειών, να εορτάζωμεν τον θρίαμβον της Ορθοδοξίας, την ανάμνησιν δηλονότι της Αναστηλώσεως των αγίων και σεπτών Εικόνων, γενομένης το έτος 843, παρά των αειμνήστων αυτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ και της μητρός αυτού Θεοδώρας, επί της πατριαρχίας του αγίου και ομολογητούΜεθοδίου Κωνσταντινουπόλεως.
Τιμώμεν σήμερον τους μεγάλους ομολογητάς της πίστεως, τους ποιμένας της Εκκλησίας, Αρχιερείς, Πρεσβυτέρους και Διακόνους, μαζί με τους μοναχούς και λαικούς, οι οποίοι ωρθοτόμησαν τον λόγον της αληθείας, θυσιάζοντες, πολλάκις, ακόμη και την ζωήν των.
Η υπεράσπισις της ορθοδόξου πίστεως παρακολουθεί την μαρτυρικήνπορείαν της Εκκλησίας, η οποία αφιέρωσε μέγα μέρος του ιστορικού χρόνου και του δυναμισμού της, διά να διαφυλάξη αυτήν ακριβώς την γνησιότητα και την αλήθειαν της πίστεως.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός υπήρξεν ο μέγας υπερασπιστής και πρόμαχος της Ορθοδοξίας κατά την εποχήν των εικονομαχικών ερίδων.  Διά δε του περιφήμου έργου του «Περί των Εικόνων», αλλά και διά του ετέρου «Έκδοσις Ακριβής Ορθοδόξου Πίστεως», το οποίον
αποτελεί σύνοψιν της θεολογίας και εμπειρίας των Οικουμενικών Συνόδων και σηματοδοτεί το τέλος μιάς μακράς περιόδου διαμορφώσεως του χριστολογικού δόγματος της Εκκλησίας, συνέβαλε τα μέγιστα αφ’ ενός εις την κραταίωσιν της αληθούς πίστεως περί του θεανδρικού προσώπου του Κυρίου και αφ’ ετέρου εις την ανόθευτον παράδοσιν αυτής εις ταςεπερχομένας των πιστών γενεάς.
Τὸ θέμα τῆςεἰκονομαχίαςδὲνἦτοἁπλῶςεἰκαστικόν, ἀλλὰὀπίσωἀπὸτὰςεἰκονομαχικὰςἔριδαςὑπεκρύπτοντοκαταδεδικασμέναιὑπὸ προηγουμένων συνόδων θέσεις, διὰτὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου.
Ἡ ἑβδόμηΟἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἡ συγκληθεῖσαἐνΝικαίᾳτὸ 787, ὑπερήσπισετὴντιμητικὴν προσκύνησιν τῶνἁγίωνΕἰκόνων.
Τὸσκεπτικὸντῆς Συνόδου ἐστηρίχθηεἰςτὴνἀκράδαντονπεποίθησιντῆςἘκκλησίας, ὅτι ὁ ἸησοῦςΧριστὸςδὲνἦτο μόνο τέλειος Θεός, ἀλλὰκαὶ τέλειος Ἄνθρωπος, καὶὡςἐκ τούτου, περιγραπτὸςκαὶεἰκονικὸςκατὰτὸἀνθρώπινον: «Φύσει  ἀπερίγραπτοςτῇθεϊκῇ σου ὑπάρχων, ἐπ’ ἐσχάτων, Δέσποτα, σαρκωθεὶςἠξίωσαςπεριγράφεσθαι∙ τῆςσαρκὸςπροσλήψειγὰρκαὶτὰἰδιώματαἀνελάβουταύτηςἅπαντα∙ διὸτὸεἶδος σου τὸτῆςἐμφερείαςἐγγράφοντες, σχετικῶςἀσπαζόμεθα…» (προσόμοιονἙσπερινοῦὈρθοδοξίας)  καὶτὰς «…ἱερὰςΧριστοῦεἰκόνας, τῆςΠανάγνουκαὶ πάντων τῶνἉγίωντιμητικῶςπροσκυνήσωμεν… ἡ γὰρτιμὴτῆςεἰκόνος, ὡςφησὶ Βασίλειος, ἐπὶτὸπρωτότυπον διαβαίνει…» (ΔοξαστικὸνἙσπερινοῦὈρθοδοξίας), ὡς ὁ ἱερὸςὑμνογράφοςἀποφαίνεται.
Διὰτῆςσημερινῆςἑορτῆς προβάλλεται τὸθεανθρώπινοντοῦ Κυρίου Πρόσωπον, ἡ ἔνσαρκοςεἰκὼντοῦ Λόγου τοῦΘεοῦ.  Ὁ ΧριστὸςεἰκονίζεταιὡςΣωτὴρκαὶ Λυτρωτής, ὡς ἡ ὑποστασιωμένηἈλήθεια.  ΜὲτὸνΧριστὸν ἡ αἰωνίατοῦΘεοῦἈλήθεια γίνεται ἁπτὴ πραγματικότης. Ἀποκαλύπεταιὅτι ὁ Θεὸςδὲνεἶναί τι ἀφηρημένον, μία ἰδέα ἢ ἡ πρώτη κοσμολογικὴἀρχὴτῆς φιλοσοφίας, ἀλλὰζῶσαπροσωπικὴὕπαρξις, ἡ ὁποίαἀγαπᾷκαὶμεριμνᾷδιὰτὴν δημιουργίαν καὶτὴν κορωνίδα αὐτῆς, τὸνἄνθρωπον.
Εις το σημερινόνευαγγελικόν ανάγνωσμα ηκούσαμεν τον Φίλιππον να προσκαλή τον Ναθαναήλ ίνα ίδη το πρόσωπον του Κυρίου: «Έρχου και ίδε» (Ιω. 1,47), και αμφότεροι διεπίστωσαν ότι εύρον την Αλήθειαν.  Δεν είναι δυνατόν και ημείς σήμερον να εύρωμεν την αλήθειαν, παρά μόνον εις τον Χριστόν Ιησούν. Η αλήθεια ταυτίζεται με τον Χριστόν, καθώς ο ίδιος διακηρύσσει ανά τους αιώνας: «Εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14,6).  Ο Χριστός, η ενσαρκωμένη Αλήθεια, κατά ένα μυστηριώδη τρόπον, υπάρχει και ενεργεί ως ζώσα και αληθής πραγματικότης.
Ο Χριστός υπόσχεται την διαρκή παρουσίαν του εν μέσω των μαθητών του, της Εκκλησίας του: «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28,20).  Υπόσχεται την επιφοίτησιν του αγίου Πνεύματος, του Παρακλήτου, «ίνα μένημεθ’ υμών εις τον αιώνα» (Ιω. 14,16).  Ο Παράκλητος χαρακτηρίζεται από τον Κύριον ως το «Πνεύμα της Αληθείας», το οποίον θα οδηγήση την εν Χριστώ ανθρωπότητα «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιω. 16,13).
Ο Παράκλητος θα μαρτυρήσηδιά τον Χριστόν «όταν δε έλθη ο παράκλητος… το πνεύμα της αληθείας… εκείνος μαρτυρήσει περί εμού» (Ιω. 15,26).
Ο Χριστός υπάρχει ως ζώσα παρουσία εις τον οίκον της Πεντηκοστής, την Εκκλησίαν, διότι η Εκκλησία είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας, κατά την ρήσιν του ιερού Αυγουστίνου.  Η Εκκλησία είναι το πλήρωμα του αγίου Πνεύματος, αλλά εν ταυτώ και το σώμα του Χριστού, κατά τον Παύλον. Η Εκκλησία διαφυλάττει και ομολογεί πάσαν την αλήθειαν περί του προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού, εν αγίω Πνεύματι, διά των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Πατέρων, των Μοναχών και των Πιστών∙ δηλαδή δι’ όλου του πληρώματός της.
Και ενώ πάντοτε η Εκκλησία κατανοεί και συγχωρεί τους αδυνάτους και αμαρτωλούς, επιχέουσα τοις τραύμασιν αυτών «έλαιον και οίνον» (Λουκ. 10,34), αποκόπτει αποφασιστικώς εκ του σώματος αυτής, όσους αρνούνται η παραμορφώνουν το πρόσωπον του Χριστού, ως νοσήσανταςανιάτως, μη διαλείπουσα, όμως, να μεριμνά και να εύχηται διηνεκώς διά την μετάνοιαν και επιστροφήν των εις τον οίκον του Πατρός.
Η Εκκλησία δεν πολυπραγμονεί «περί πολλά» (Λουκ. 10,41), αλλά διά το μοναδικόν γεγονός, το οποίον είναι η σωτηρία και η απολύτρωσις των ανθρώπων.  Την αλήθειαν ταύτηνελησμόνουν πολλάκις ωρισμένοι χριστιανοί και έδιδον προτεραιότητα εις σχήματα και φιλοσοφίας κοσμικάς, αλλοιώνοντες, τοιουτοτρόπως, την μοναδικήν Αλήθειαν, το πρόσωπον του Χριστού, με συνέπειαν την διακύβευσιν της σωτηρίας του ανθρώπου.
Αύτη η διαπίστωσις είναι εξηκριβωμένη εις απάσαςταςαιρετικάς διδασκαλίας.  Πάντοτε οι αιρεσιάρχαιέθετον ως απόλυτον κριτήριον διά την αποδοχήν και κατανόησιν της ευαγγελικής πίστεως τα σχήματα της κοσμικής φιλοσοφίας της εποχής των, εν αντιθέσει προς την
Εκκλησίαν, η οποία εσαεί εστήριζε και στηρίζει την πίστιν της εις την εν Χριστώ αποκάλυψιν του Θεού εν τω κόσμω, και εις την δυνατότητα, η οποία παρέχεται εν αγίω Πνεύματι εις τον άνθρωπον, να ζήση την καινήν εν Χριστώ ζωήν, και διά της μετοχής του εις το μυστήριον της Εκκλησίας να αφθαρτίζηται και να σώζηται εν Χριστώ εις τους αιώνας.
Εις το αγωνιώδες ερώτημα, πως ημείς οι χριστιανοί του ενεστώτος αιώνος θα δυνηθώμεν, εις μίαν εποχήν συγχύσεως, ποικίλων απόψεων και, συχνάκις, πρωτοφανούς αλλοτριώσεως, να μαρτυρώμεν την Αλήθειαν του Χριστού, και πως θα γίνωμεν συμμέτοχοι της ζωής του Κυρίου, διά να δεχθώμεν την λύτρωσιν και την θέωσιν, μία απόκρισις υπάρχει:
Τον Ιησούν Χριστόν μαρτυρούμεν και ομολογούμενδιά της συνειδητής ενσωματώσεώς μας εις το σώμα της Εκκλησίας∙ διά του διαρκούς πνευματικού αγώνος μας και της καρποφορίας των αγαθών έργων της πίστεως, χάριν του Χριστού και της εικόνος αυτού, δηλαδή του ανθρώπου.
Τα αληθή μέλη της Εκκλησίας έχουν την αίσθησιν ότι συνδέονται διά της κοινής πίστεως, μεταξύ των και με τους Αποστόλους, τους Μάρτυρας, τους αγίους Πατέρας, τους Μοναχούς και Ασκητάς. Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, ότι συνεχίζομεν την ιστορικήν και εσχατολογικήνπορείαν της Εκκλησίας και ότι είμεθαοργανικώς συνδεδεμένοι μετά της ζωής και της παραδόσεώς της, αφού η παράδοσις δεν αφορά απλώς εις το παρελθόν, αλλά ακτινοβολεί εις το παρόν και εις το μέλλον, συνδέουσα τους πιστούς με την εν αγίω Πνεύματι εμπειρίαν της Εκκλησίας.
Εάν ο άνθρωπος απομακρυνθή από την παράδοσιν της πίστεως και της αληθείας της Εκκλησίας, από τας αποφάνσεις των Οικουμενικών Συνόδων, από την Ορθοδοξίαν, τότε αποκόπτεται από το σώμα του Χριστού και εξέρχεται, οικεία βουλήσει, της τρυφής του Παραδείσου.
Εν τη Πόλειταύτη, τη βασιλίδι των πόλεων, ως εν άλλωπαραδείσω, ελήφθη η οριστική απόφασις διά την αναστήλωσιν των αγίων Εικόνων.
Η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία κατέβαλε ηρωικάς προσπαθείας διά την διαμόρφωσιν του
χριστιανικού δόγματος και εχρησιμοποίησε το «πρωτείον τιμής», ως πρωτείον ευθύνης και διακονίας διά την ενότητα, την διαφύλαξιν της ορθής πίστεως και της κανονικής τάξεως της Εκκλησίας.
Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, ως ο πρώτος θρόνος της Ορθοδοξίας, ήσκησε την εκκλησιαστικήν του αυθεντίαν εις το πλαίσιον της κανονικής παραδόσεως και της συνοδικής του αυτοσυνειδησίας.
Η καθημαγμένη και αγιοστόλιστος Μήτηρ Εκκλησία διακονεί επί αιώνας, με πιστότητα και αφοσίωσιν, το πλήρωμα της Εκκλησίας, πρωτοστατούσα εις έργα θυσιαστικής αγάπης και ιεραποστολικής δράσεως.  Συνεχίζει δε να υπηρετή με υπευθυνότητα και αυταπάρνησινταςανάγκας των κατά τόπους ορθοδόξων Εκκλησιών, διαλεγομένη προθύμως μεθ’ όλου του χριστιανικού κόσμου και καταθέτουσα την αυθεντικήνμαρτυρίαν της περί της ορθοδόξου πίστεως και ζωής.
Η εμπειρία των νεωτέρων χρόνων με ταςδικαιοδοσιακάς διεκδικήσεις απέδειξε τον σημαντικόνρόλον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αναφορικώς με την προαγωγήν των
Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών σχέσεων.
Η σύγκλησις και η λειτουργία των Πανορθοδόξων και Προσυνοδικών διασκέψεων, και ιδιαιτέρως της Αγίας και Μεγάλης, προ τριετίας, εν Κρήτη συγκροτηθείσης Συνόδου, προβάλλουσι την υπεύθυνονδιακονίαν της Μεγάλης Εκκλησίας των του Χριστού πενήτων.
Διά των συντονιστικών αρμοδιοτήτων του Οικουμενικού Πατριαρχείου επιτυγχάνεται η διασφάλισις των αρμονικών σχέσεων των κατά τόπους ορθοδόξων Εκκλησιών, εντός των ορίων της ορθοδόξου παραδόσεως και πνευματικότητος.
Ο Οικουμενικός θρόνος ήσκησε και ασκεί πάντοτε το πρωτείον τιμής και διακονίας με σύνεσιν και ευθύνην, ως ακοίμητος φρουρός και άγγελος αγαθός, έχων ως κριτήριον την μακραίωνα ορθόδοξοναυτοσυνειδησίαν και την εκκλησιαστικήν πατερικήν παράδοσιν και ευταξίαν.
Όμως, δεν δύναμαι, κατά την ιεράνταύτην στιγμήν, να μη αναφερθώ αξιοχρέως εις την θυσιαστικήνδιακονίαν της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος με την δυναμικήν  προσωπικότητα και την λιπαράνθεολογικήν και κανονικήνκατάρτισίν του, στηρίζει, χάριτι θεία, την διορθόδοξοναποστολήν του
Οικουμενικού Πατριαρχείου και ταυτοχρόνως παραμένει ο σύνδεσμος των αδελφών Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Συνεπεία τούτου, με αίσθησιν βαθείας  ευθύνης και αποστολικής τόλμης, ο δραστήριος και οραματιστής Πατριάρχης μας παρεχώρησε προσφάτως τον Τόμον της Αυτοκεφαλίας εις την Εκκλησίαν της Ουκρανίας, ώστε να δώση την ενδεδειγμένην και πλέον πρόσφορονλύσιν εις το χρονίζον εκκλησιαστικόν πρόβλημα της εν λόγω χώρας.
Παναγιώτατε Δέσποτα,
Η υμνογραφία της ευσήμου ταύτης ημέρας αναφέρεται, ως εικός, εις το Πρόσωπον του Χριστού, της προσωποποιημένης Αληθείας, η οποία γίνεται συγκεκριμένη και ορατή, διά της του Λόγου σαρκώσεως.
Αι εικόνες του Χριστού, της Θεοτόκου και των Αγίων, τας οποίας σήμερον εξαιρέτωςτιμώμεν, γίνονται Μέσα διά των οποίων η αλήθεια του Χριστού παρουσιάζεται ζωντανή και αξιομίμητος, ιδιαιτέρως με την αφαιρετικήντεχνοτροπίαν και την μυσταγωγικήν και λειτουργικήνέκφρασιν της ορθοδόξου εικονογραφίας.
Διά τούτο, όταν οι Ορθόδοξοι προσκυνώμεντας αγίας εικόνας, υποκλινώμεθα εις το μυστήριον του ενανθρωπήσαντος Λόγου, ομολογούντες ότι: «Ένα Κύριον και Θεόνγινώσκομεν, εν Τρισίνυποστάσεσιπροσκυνούμενον και αυτώμόνωλατρεύομεν… (Οίκος της εορτής), εις τους αιώνας∙ αμήν».








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου